Tehran Az In Taraf

در جاده هراز رودی پر از خروش دشتی پر از علف بر مرکبی سوار گم کرده راه خویش تنها و بی هدف دیدم کنار راه جایی نوشته بود تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف دیدم پرنده ای نوک میزند به برگ با کوه گفت وگو با قله ها به حرف پر زد پرک پرک با باد های سرد از شمشک و دیزین تا دره ی اوین یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف مردی که می نواخت با های های خویش در پای نیلبک مردی که میگریست با چشم آسمان بالا تر از ونک یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف