Sadegi

همیشه سبز می خشکد همیشه ساده می بازد همیشه لشکر اندوه به قلب ساده می تازد من آن سبزم که رستن را تو آخر بردی از یادم چه ساده هستی خود را به باد سادگی دادم به پاس سادگی در عشق درون خود شکستم زود دریغا سهم من از عشق قفس با حجم کوچک بود دریغا سهم من از عشق قفس با حجم کوچک بود درونم ملتهب از عشق برونم چهره ای دم سرد ولی از عشق باختن را غرور من مرمت کرد به غیر از دوستت دام به لب حرفی نشد جاری ولی غافل که تو خنجر درون آستین داری طلوع اولین دیدار غروب شام آخر بود سرانجام تو و عشقت حدیث پشت و خنجر بود سرانجام تو و عشقت حدیث پشت و خنجر بود